Ζητείται επειγόντως πολιτική λεβεντιά

Στην Ελλάδα μιλάμε πολλές φορές παράλληλα, αλλά λίγες φορές κάνουμε ουσιαστικό διάλογο. Κάπως έτσι βαφτίζουμε «βεντέτα» ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών του υποκόσμου ή ονομάζουμε «μπαλωθιές» δυο χιλιάδες σφαίρες που πέφτουν κατά ριπάς από ένα πολεμικό όπλο.

Το να ντύνεις, όμως, με όρους ενός παρωχημένου κώδικα τιμής (όπως η βεντέτα) μια καθαρά εγκληματική δράση, δεν είναι μονάχα λάθος, είναι προσπάθεια υποβάθμισης ενός εγκλήματος, κάτι σαν τα ελαφρυντικά σε μια δίκη. Το ίδιο και χειρότερα, το να μιλάς με όρους εθιμοτυπίας για παράνομη οπλοκατοχή και οπλοχρησία.

Όλα αυτά που κανονικά δεν έχουν θέση στον εικοστό πρώτο αιώνα, ξαφνικά να αποτελούν αφορμή για συζητήσεις περί αυτοπροστασίας, ελεύθερης οπλοκατοχής και αυτοάμυνας, είναι άρρωστο. Όταν η συζήτηση ξεφεύγει από το χώρο των κυνηγών ή ακόμα και την χρήση των αστυνομικών όπλων είναι επικίνδυνο.

Η ιδεολογικοποίηση της οπλοκατοχής σαν δικαίωμα στην αυτοάμυνα, παραπέμπει αυτόματα στην αέναη συζήτηση στις ΗΠΑ κάθε φορά που συμβαίνει ένα πολύνεκρο έγκλημα, ακριβώς λόγω αυτής της «εύκολης» κατοχής και χρήσης των όπλων. Και κάθε φορά ακούμε για το πανίσχυρο λόμπι των όπλων και την πολιτική ισχύ του, ενώ και όσοι το υποστηρίζουν μιλούν για συνταγματικό δικαίωμα και ελευθερία, αυτοάμυνα και όλο αυτό πασπαλισμένο με «άγρια δύση» και παλικαριές.

Βεβαίως αυτή η συζήτηση δεν γίνεται ερήμην των πολεμικών βιομηχανιών και των συμφερόντων τους. Γίνεται όμως αγνοώντας το γεγονός ότι οι νεκροί της ειρήνης ήταν περισσότεροι, από τους νεκρούς από όλους τους πολέμους μαζί στους οποίους ενεπλάκησαν οι Αμερικανοί στην ιστορία τους.

Βεβαίως και μόνο η παρουσία του προέδρου Τραμπ έχει απελευθερώσει πολλούς που πιστεύουν όσα και ο Αμερικανός πλανητάρχης. Για αυτό και αντί η συζήτηση να γίνεται ώστε να υπογραμμίσει την ανάγκη για έναν αυτονόητο αφοπλισμό, γίνεται και για το ποιος είναι ο αυθεντικότερος εκφραστής των δικαιωμάτων των κουμπουροφόρων. Αυτό είναι ίσως και το πιο ανησυχητικό από τα σημεία των καιρών.

Και δυστυχώς ο παραλογισμός δεν ισιώνει με ένα «σασμό», ούτε με την επανάληψη πολυ-εξαγγελμένων μέτρων. Για να μην καταλήξουν οι όποιες προσπάθειες σαν μπαλωθιές στον αέρα, χρειάζεται πολιτικό θάρρος και ειλικρινή μαζική καταδίκη των ψευτονταήδων. Ζητείται επειγόντως πολιτική λεβεντιά.